baimai

     ตอน : พี่หมี

          ตอนเด็ก ๆ ฉันเคยเลี้ยงน้องหมาไว้ตัวหนึ่ง ชื่อเจ้าหมี เป็นหมาพันธุ์ไทยหลังอาน (เพศเมีย) นิสัยดี..น่ารัก.. เข้ากับเด็ก ๆ ทุกคนในละแวกบ้านฉันได้ดี จนเป็นที่รักของ เด็ก ๆ ทุกคนไปแล้ว ไม่ว่าพวกเราจะไปวิ่งเล่นที่ไหน พี่หมี ก็จะตามไปด้วยเสมอ จนวันหนึ่งพี่หมีโดนข่มขืน ไม่รู้ว่าเป็นหมาบ้านไหน (พี่หมีไม่ยอมบอกและไม่ยอมให้เจ้าหมาตัวนั้น รับผิดชอบ พี่หมีก็เลยท้องไม่มีพ่อ) ช่วงนี้พี่หมีจะไม่ค่อยออกไปวิ่งเล่น ทำเอาเด็ก ๆ เหงาไปตาม ๆ กัน..

          ถึงวันที่ลูกของพี่หมีจะออกมาลืมตาดูโลกแล้ว (อ้อ..ลืมไปว่าช่วงแรก ๆ หมาน้อยจะยังลืมตาไม่ได้นี่นา) เด็ก ๆ พากันเห่อลูกของพี่หมีมาก พลัดกันอุ้ม พลัดกันจับใหญ่เลย จนผู้ใหญ่ต้องเข้ามาห้าม เพราะไม่งั้น เดี๋ยวลูกพี่หมีจะช้ำตายซะก่อน

          วีรกรรมของพี่หมี..ทำเพื่อปกป้องลูกน้อยทั้งห้า เข้าสู่วันที่ห้าที่น้องหมาได้ออกมาหายใจเอง... ตามธรรมชาติของหมา(พันธุ์ไทย...บ้านนอก) จะหาที่ที่สงบและปลอดภัยเพื่อให้ลูกน้อยไม่ต้อง ถูกคนหรือสัตว์อื่นรบกวน พี่หมีจึงเลือกที่จะไปอยู่ที่ใต้ถุนยุ้งฉางหลังบ้าน งูเห่าตัวหนึ่งเลื้อยไปทางที่หมาน้อยอยู่เพื่อหวังจะเขมือบกินลูกของพี่หมี แต่พี่หมีก็สู้สุดใจไม่ยอม ทั้งเห่าไล่และกัดเจ้างูตัวนั้น เพื่อปกป้องลูกน้อยจนตัวเองโดนงูเห่าพ่นพิษใส่ ทำให้ตาพี่หมีบวมและบอดทั้งสองข้าง.... น้ำตาพี่หมีใหลออกมาตลอดเวลา น่าสงสารพี่หมีจัง...หลังจากนั้นลูก ๆ ของพี่หมีก็ตาย สุดท้ายพี่หมีก็ตรอมใจตายตามลูกน้อยไป...

             ----------------------------------